Woensdag 16 september vertrokken we naar het EK. We hadden afgesproken om kwart voor 1 zodat we om 1 uur konden vertrekken. Maar tegen dat iedereen er was waren we de 1 uur ook al gepasseerd. Eenmaal alles ingeladen, konden we vertrekken. Na een rit van om en bij de 3 uur kwamen we aan op “de Smeltâ€. Daar ging het dit weekend gebeuren. Eerst moesten we onze accreditatie nog in orde maken en dan konden we gaan wegen. We hadden ingeschreven in 2 klassen namelijk de jeugd -560kg en de -23/-600kg klasse. Eenmaal onze accreditatie in orde was konden we naar de weegschaal. En omdat de Nederlandse touwtrekbond dit jaar 50 jaar bestaat kregen we nog een leuke attentie. Iedereen kreeg namelijk nog een zakje met bloembollen. Natuurlijk waren het tulpen.
Nu was het tijd om te gaan wegen. Daar stond inmiddels ook al een hoop volk aan te schuiven. Maar na lang wachten zijn we er toch geraakt. Met zijn 8 wogen we 557kg. Dit verwonderde me eigenlijk toch wel wat want dit was bijna de volledige Gensb ploeg. Enkel Heleen en Klaas waren gewisseld voor Toon. En Toon woog minder dan die 2 samen maar op het Gensb gaf de weegschaal wel maar 550kg aan. Dus zal daar de weegschaal toch niet goed afgesteld geweest zijn. Geen ramp, we mochten immers 560kg wegen. Toon moest ook nog wegen met Streefkerk. Dit voor de 600kg klasse. Daar ging hij ankeren. In ruil daarvoor zorgde Theo van Streefkerk voor 2 trekkers voor onze beloftenploeg. We kregen versterking van een trekker van de Veense Boys en één van de Valleitrekkers. Maar zelfs met hen erbij kwamen we niet boven de 560kg. En dat terwijl we 600kg mochten wegen.
Nu was voor onze jeugd de weging gedaan, dachten we! Tot den Dre ineens kwam vragen achter ene van ± 80kg om mee te gaan wegen. Dus den Toon wederom op de weegschaal. Nu voor de 680 kg klasse. Maar hij zou niet moeten meetrekken. Dat ging ook niet want dat viel samen met de jeugd. Het was enkel om te wegen. Want een van hun vaste trekkers was nog niet in Assen en zou pas morgen komen. Bij het stempelen zou Toon dan zogezegd geblesseerd zijn en kon hun mannetje er terug in. Hierdoor konden ze ook nog hun reserve behouden. Ge moet er maar opkomen. Nu was het enkel Heleen nog die gewogen moest worden. Maar aangezien Grasgrieten er nog niet waren en de meeste hun kamer eens wilden zien zijn we eerst naar ons hotel gereden. Het was maar een kwartiertje rijden vanaf het terrein dus zouden we wel gauw over en weer rijden. Eenmaal daar aangekomen bleek dat goed mee te vallen. Het restaurant was precies wel vrij duur maar daar zouden we wel iets op vinden. De peter ging de kamers verdelen en ik reed mej Heleen terug want het was al bijna half 8 en de weging was maar tot 8 uur.
Toen we daar aankwamen bleken Grasgrieten al gewogen te zijn. Ik moet u niet vertellen hoe kwaad Heleen was. Volgens de Grasgrieten had Johan gezegd dat Heleen niet kwam en dat ze al maar moesten gaan wegen. Dus daar stond ik dan mej Heleen. Speciaal voor Grasgrieten mee naar het EK gekomen en nu ni kunnen trekken. Ze was gewoon ontroostbaar. Heel de terugrit heeft ze aan het wenen geweest. En vloeken op Johan natuurlijk. Eenmaal terug aan het hotel ben ik Peter gaan zeggen wat er allemaal gebeurd was en ook hij was niet te spreken over de gang van zaken. Maar toen we ons klaarmaakten om te gaan eten kreeg Heleen ineens een berichtje van de Grasgrieten. Het bleek een zet te zijn van Johan om zijn dochter zeker in de ploeg te krijgen. Maar dat was ook niet naar de zin van de Grasgrieten blijkbaar. Maar dat zou de volgende dag wel geregeld worden. Nadat we Heleen wat getroost hadden gingen we op zoek naar eten.
Een honderd meter voor ons hotel waren we een café/restaurant tegengekomen. Dus gingen we daar maar eens kijken of er iets te eten viel. Maar het was al voorbij half 9 en de keuken was maar open tot half 9. Maar we konden nog wel snacks eten. Dan dat maar want we begonnen toch wel honger te krijgen. Toen we onze snack gepresenteerd kregen zagen we al wel dat we daar geen honger mee zouden lijden. Zelfs ik niet. Na het eten was het stilletjes aan tijd om terug te gaan en ons bed op te zoeken. Het was immers al 10 uur geweest en de volgende dag moesten we er immers al terug vroeg uit. De meesten gingen meteen slapen. Enkel de Filip en de Wouter zijn nog opgebleven tot na 12 uur. En dat terwijl de Wouter er bij was als begeleider. Hij begreep nog niet goed wat dat inhield denk.
De volgende ochtend vertrokken we al om 7 uur terug naar het terrein want we moesten nog gestempeld worden. Tegen dat dit alles gedaan was was het weeral 8 uur geweest en de hoogste tijd om terug te rijden naar het hotel om te ontbijten. Daar aangekomen heerste er een doodse stilte in de eetzaal. En dat is niet prettig om te ontbijten. Maar lang zouden we daar geen last van hebben want we moesten ten laatste om 9 uur terug vertrekken. De jeugd begon immers om 11 uur al met trekken. Iets na 9 waren we ook weg zodat we tegen half 10 arriveerden aan het terrein. Daar zijn we maar een plaats gaan zoeken in de tent van de andere Belgen want die waren er ook allemaal al. Fam. Janssens en Mertensmannen beten de spits af in de 680kg klasse.
Kort na het begin van de 680kg begon ook de jeugd aan hun programma. Het was 1 poule met 10 ploegen dus het beloofde weer pittig te worden. Zo konden we ook laten zien wie de beste Belgische ploeg bij had. En we mochten meteen beginnen tegen een Belgische ploeg namelijk de Boerekes. Ze stonden met 38kg te weinig. Dit doordat er een paar van zijn 1ste ploeg te jong waren. Want op het EK is de minimumleeftijd 15 jaar bij de jeugd. Nadat ik de onze eens goed wakker had geschud konden we beginnen. De start was goed en beide trekken werden gewonnen. Yippie, onze eerste 3 punten waren binnen. Onze volgende wedstrijd werd weer een Belgisch onderonsje want nu kregen we de Fam. Janssens voorgeschoteld. De ploeg was aangevuld met Powerrangers en dus zeker niet te onderschatten. De start was goed en de 1ste trek werd tamelijk vlot gewonnen. Bij de 2de trek was de start een stuk minder en verloren we direct een meter. Bij hun gaf dat moed en ze zetten hun aanval verder. Wij probeerden wel maar vonden er geen antwoord op. Dus een gelijkspel. Als derde kregen we een Engelse ploeg namelijk Club LRN ACF. Ook hiertegen trokken we gelijk. En net als bij de wedstrijd tegen Fam. Janssens wonnen we de eerste trek. Was er dan sprake van kantvoordeel? Ja, zou later blijken.
We hadden nu 3 wedstrijden getrokken en 5 punten. Op zich geen slecht begin maar volgens mij hadden dat er 9 kunnen en moeten zijn. Daar kwam dan nog eens bij dat we geen enkele zware ploeg al gehad hadden. Die gingen er nu aankomen. Te beginnen met Streefkerk. Deze ploeg was 5de geworden op het Gensb en zou het nationale team vormen van Nederland. Dus geen makkie. We konden een mooie partij trekken maar al snel werd duidelijk dat we gewoonweg kracht te kort kwamen tegen zulke ploegen. We verloren dan ook deze wedstrijd. Wel konden we hun 2 waarschuwingen aansmeren. De volgende 4 wedstrijden was het eigenlijk hetzelfde verhaal. We konden mooi weerwerk bieden maar kwamen dat beetje kracht te kort. Dat was niet het geval geweest als we met deze groep vanaf januari hadden kunnen beginnen trainen. Maar ze hadden volgens mij maar 1 keer met heel de groep samen getraind. En dan kom je te kort op dit niveau. Het is een les voor de verdere toekomst.
Met nog 1 wedstrijd te gaan hadden we nog steeds maar 5 punten. Daar gingen we iets aan proberen te doen. En het Nederlandse Elshof was het slachtoffer. Ze hadden al gewonnen van Boerekes en Fam. Janssens en gelijk getrokken tegen die Engelse ploeg. Maar onze start was goed en we konden vrij snel het laken naar ons toe trekken waardoor we eindigden met 8 punten. Dit was goed voor de 6de plaats en eveneens waren we de beste Belgische jeugdploeg. Frans van de Boerekes waarschuwde ons al dat hij het volgende week wel ging laten zien wie de beste ploeg van België was. Dan was het immers het Belgisch Kampioenschap in hun thuisbasis Zoersel. We waren gewaarschuwd.
Aan de andere kant van het terrein trok Fam. Janssens zich naar een bronzen medaille. Dit was nog nooit gelukt door een Belgisch herenteam. Later op de dag deden Toon en Heleen ook nog mee. Toon als anker bij Streefkerk en Heleen viel in bij Grasgrieten. Natuurlijk bleven wij om te supporteren. Toon deed het verre van slecht en haalde 9 punten in zijn reeks en dit door te winnen van Waldkirch, Sandhurst en Mertensmannen. Daarmee haalden ze een 6de plaats in hun reeks. Heleen viel na 3 trekken in bij de Grasgrieten en kon meteen een puntje pakken tegen EHTC. Dat bleek later ook het enige puntje dat ze konden pakken maar ze waren toch weer een ervaring rijker.
En zo zat het er op voor ons voor vandaag. Het was tijd om terug naar het hotel te rijden en om te gaan eten. Diegene die geselecteerd waren voor het nationale team moesten nog even daar blijven om te wegen. Peter bleef daar ook bij als begeleider. Ze zouden dan wel iets later naar het restaurant komen. Maar eigenlijk kwamen ze samen met ons aan bij het restaurant. Ik zag aan de Peter al dat er iets niet juist was. Toen vertelde hij dat hij een aanvaring had gehad met de nationale trainer omdat die Tom als reserve zette in het nationale team. Toen die dan ook nog eens verklaarde dat het tussen Tom en Niels ging (Niels zou de zwakste uit de groep zijn) had Peter zijn gedacht ook eens gezegd. Wij hebben er geen problemen mee als er een van ons als reserve staat indien dat zijn plaats was maar dat was niet het geval. Maar als je als nationale trainer bijna de helft van de nationale trainingen niet aanwezig bent en je luistert naar het gedacht van iemand die nooit zelf in het touw heeft gestaan dan is er toch iets mis met de manier van werken. En als daar dan iets van gezegd wordt dan krijg je het kinderachtige antwoord van “dan moet ge het zelf doen héâ€.
Dan was het aan ons om te bewijzen dat die zogezegde kenners ongelijk hadden. Dat hadden we deels al gedaan door beste Belgische jeugd te worden en daar kregen we morgen opnieuw de kans voor bij de beloften. Maar nu was het eerst etenstijd. We waren deze keer wel op tijd om van de kaart te bestellen en dan kon het al wat uitgebreider. Tegelijk werd er wat nagepraat over de voorbije dag en werd de volgende dag gepland. Zo werd het weeral stilletjes aan tijd om terug naar het hotel te gaan. Nog rap een doucheke en dan was het tijd voor ontspanning. De volgende dag werd er nog wel beloften getrokken maar dat was maar bijkomstig. We zouden wel zien wat het bracht. We hadden immers bijna onze volledige jeugdploeg in het touw staan. Daarnaast had Theo van Streefkerk nog voor 2 trekkers gezorgd. De ene was van Valleitrekkers en de andere van Veense Boys. Die van Veense boys had daags voordien nog zilver gepakt in de 600kg klasse. Maar we verwachten er niet te veel van want we stonden immers met een bijna volledige jeugdploeg.
Er waren ook hier 10 ploegen en normaal had dat ook weer in 1 reeks gezeten. Maar door een fout in de computer werden het 2 reeksen met 5 ploegen. Wij mochten tegen Valleitrekkers, Wieden, Mosnang en Powerrangers. In de andere reeks zaten de Mertensmannen.
En we mochten meteen tegen de Powerrangers beginnen. Dit was niet de ploeg waar we het hele jaar door tegen trokken maar de ploeg van vorig jaar. Ze stonden bij de combiklasse in de competitie ook in de top 4. Allemaal waren ze minstens 1 jaar ouder en sterker dan de onze. Maar ondanks dat verschil wonnen we toch de 1ste trek. Dat hadden de Powerrangers niet verwacht. De 2de trek waren ze gewaarschuwd en zo werd het een 1-1. Voor de rest konden we in onze reeks mooi weerwerk bieden maar het verschil tussen jeugd en echte belofte was toch goed zichtbaar. De echte power ontbrak nog bij ons. Daardoor konden we ook niks meer winnen. Net als Powerrangers. Maar omdat wij minder waarschuwingen hadden als hun kwamen we als 4de uit de reeks. In de andere reeks hadden de Mertensmannen ook maar 1 punt gepakt . Ook zij eindigden 5de in hun reeks. En diegene die daar 4de werd had ook meer waarschuwingen dan ons waardoor we uiteindelijk 7de werden met onze jeugdploeg.
En ook hier werden we beste Belgische ploeg. Weeral!!! En toch bleken onze trekkers niet sterk genoeg te zijn volgens de kenners? Raar!
In de namiddag deed Heleen nog mee met de Grasgrieten maar ze konden geen punten pakken. Maar ze hadden toch weer het een en ander bijgeleerd. Nu had iedereen van ons gedaan en was het swimming-time. Tegen een uur of 7 was iedereen weeral uitgeweekt en reden we terug naar het hotel. Eerst nog wat eten en dan kwamen we allemaal samen bij ons op de kamer om de video’s van de afgelopen 2 dagen te bekijken. Met een beetje drank en wat chips werd het weer een plezante avond. Tegen een uur of 12 waren de meesten moe en was het bedtijd. De volgende ochtend konden we bijna allemaal blijven liggen.
Enkel Niels, Johnny, Tom en Wouter vertrokken al voor het nationaal. Na het ontbijt zijn we ook maar naar daar gereden om te gaan supporteren voor de jeugdploeg. Niet dat het veel heeft geholpen want ze haalden geen enkel punt. Na hun wedstrijden hebben we daar nog wat rond gehangen om rond een uur of 3 terug te rijden naar Merksplas. Want daar waren de beruchte Kapelfeesten. Na een rit van een 3 uur was iedereen toch blij dat dit avontuur erop zat.
We mochten tevreden zijn over onze prestatie. En we gingen proberen deze goede vorm nog een weekje langer aan te houden om nog eens te bewijzen aan de “kenners†dat onze leden niet de zwak waren. Dan was het immers het Belgisch kampioenschap en werd duidelijk wie de sterkste jeugdploeg van België had.
Tot volgende week,
Kurt