Op zondag 2 augustus gingen we met de touwtrekkers eens een dagje naar de Belgische kust. En meer bepaald naar Blankenberge. Niet om te gaan touwtrekken maar gewoon eens een dagje er tussenuit. Kwestie van een beetje teambuilding te doen. We spraken om half 8 ’s morgens af aan het station van Turnhout. Dan hadden we nog een marge van 12 minuten eer de trein vertrok. Maar zoals altijd waren er weer een aantal te laat. En wij maar wachten en wachten.
Toen de loketbediende ons waarschuwde dat de trein naar Blankenberge een minuut later ging vertrekken zijn we toch maar opgestapt. En net toen kwam te rest er ook aan. Juist op tijd want het fluitje ging al. Maar ze geraakten er nog op. Oef, we waren weg. Na een rit van meer dan 2 en een half uur met een tussenstop in Berchem kwamen we aan in Blankenberge. Het weer was nog wel wat aan de koude kant maar ze voorspelden beterschap. Omdat er maar weinig van ons bekent zijn in Blankenberge zijn we maar samen naar de zeedijk gewandeld. Eenmaal daarboven aangekomen zag de Filip voor het eerst in zijn leven de zee in’t echt. We gingen dan maar een stukje de dijk af en vonden al snel een terrasje waar we met zijn allen konden zitten. De jeugd ging bij elkaar zitten en de oudere generatie deed dat ook. En omdat we niet van plan waren om heel de dag babysit te spelen stelden we de joep aan als begeleider. Dan konden de jeugdleden alleen op stap. We spraken terug af aan de grote trap van de winkelstraat om 6 uur en weg waren ze.
Wij bleven nog een hele tijd op het terras zitten en ineens was het middag. Dan hebben we daar maar ineens een spaghetti gegeten. Iets later zijn we dan toch vertrokken want we moesten toch iets of wat beweging hebben. Dus zijn we maar gaan fluo bowlen. Maar eigenlijk was het fluo kegelen want de ballekes waren maar een hand groot. En zoals zo dikwijls won ook bij ons de beste van de 4. En nu moest het lukken dat ik dat was. Nadat ik men metgezellen had afgetroefd zijn we naar die rare fietsjes gewandeld op den dijk. En daar kwamen we onze jeugd ineens terug tegen. De joep had een fietske zien hangen met 1 wiel en moest toch laten zien dat hij daar mee kon rijden. En die kon dat nog vrij goed ook. Ook enkele andere leden lieten het beste van zichzelf zien. Maar al snel kregen we dorst en zijn dan maar het eerste het beste terrasje opgelopen. Toen onze grootste dorst over was zijn we nog maar eens over den dijk gekuierd (gewandeld). Want we waren van plan om reuzewafels te gaan eten. Maar daar aangekomen was het wel zo druk dat we toch maar verder gingen.
Dan gingen we naar de minigolf. Daar staat een taverne vlak bij. Dan zouden we daar wel een wafel eten. Maar nadat Peter en Maarten naar de wc waren geweest begon die wc-madam te zagen dat ze geld moest hebben. Toen we zeiden dat we er ene gingen consumeren hier werd ze nog veel slechter gezind. Dus zijn we maar op’t terras gaan zitten. Maar blijkbaar hadden de garçons dat ook gehoord want na 10 minuten was er nog steeds niemand komen opschrijven. Dan maar verder. De eerstvolgende ijscremekraam werd ons slachtoffer. En het smaakte best goed. Het was nu toch al half 6 en we besloten maar om naar de grote trap te gaan en daar te wachten op? Jawel een terrasje. De jeugd liep ons gewoon straal voorbij maar toen de maarten eens hard de joep zijn naam hoestte hadden ze ons gezien.
Nadat we er allemaal nog ene hadden gedronken van de club was het tijd om terug naar het station te vertrekken. Onderweg nog snel een groepsfoto laten maken en dan terug de trein op. Dit keer hadden we een rechtstreekse verbinding naar Turnhout. De Joep was ook blij dat zijn begeleidende taak erop zat en de Wouter moest heel de treinrit zijn vriendin zitten opeten. Tot wij er natuurlijk genoeg van kregen. De Peter had ontdekt dat de Wouter er niet tegen kan als hij onder zijn voeten wordt gekieteld. En daar was hij dan nu gretig misbruik van aan’t maken. Toen was de honger ineens snel over. Raar! Ik denk wel dat iedereen zich geamuseerd heeft en dat zoiets voor herhaling vatbaar is